Μέσα σε ένα
γαλαξία υπάρχουν τεράστιες εκτάσεις
νεφελωμάτων δηλαδή εκτάσεις από σκόνη
και αέρια διαμέτρου δεκάδων ετών φωτός.
Χάρη στο νόμο της Παγκόσμιας Έλξης του
Νεύτωνα οι πιο πυκνές περιοχές από αυτά
τα νεφελώματα τείνουν να γίνουν ακόμα
πιο πυκνές με έναν τρόπο που θυμίζει
χιονοστιβάδα.
Όσο περισσότερη ύλη μαζεύουν από το γύρω χώρο, τόσο μεγαλύτερη μάζα αποκτούν και όσο πιο μεγάλη μάζα αποκτούν τόσο περισσότερο έλκουν την ύλη που υπάρχει γύρω τους. Αυτή η βαρυτική κατάρρευση του νεφελώματος οδηγεί την ύλη σε πάρα πολύ μεγάλες πιέσεις, ταχύτητες και θερμοκρασίες. Έτσι κάποια στιγμή σε μια υπέρπυκνη περιοχή δημιουργείται ένας πρωταστέρας δηλαδή ένας νέος ήλιος.
Όσο περισσότερη ύλη μαζεύουν από το γύρω χώρο, τόσο μεγαλύτερη μάζα αποκτούν και όσο πιο μεγάλη μάζα αποκτούν τόσο περισσότερο έλκουν την ύλη που υπάρχει γύρω τους. Αυτή η βαρυτική κατάρρευση του νεφελώματος οδηγεί την ύλη σε πάρα πολύ μεγάλες πιέσεις, ταχύτητες και θερμοκρασίες. Έτσι κάποια στιγμή σε μια υπέρπυκνη περιοχή δημιουργείται ένας πρωταστέρας δηλαδή ένας νέος ήλιος.
Μέσα σε ένα
γαλαξία υπάρχουν τεράστιες εκτάσεις
νεφελωμάτων δηλαδή εκτάσεις από σκόνη
και αέρια διαμέτρου δεκάδων ετών φωτός.
Χάρη στο νόμο της Παγκόσμιας Έλξης του
Νεύτωνα οι πιο πυκνές περιοχές από αυτά
τα νεφελώματα τείνουν να γίνουν ακόμα
πιο πυκνές με έναν τρόπο που θυμίζει
χιονοστιβάδα. Όσο περισσότερη ύλη
μαζεύουν από το γύρω χώρο, τόσο μεγαλύτερη
μάζα αποκτούν και όσο πιο μεγάλη μάζα
αποκτούν τόσο περισσότερο έλκουν την
ύλη που υπάρχει γύρω τους. Αυτή η βαρυτική
κατάρρευση του νεφελώματος οδηγεί την
ύλη σε πάρα πολύ μεγάλες πιέσεις,
ταχύτητες και θερμοκρασίες. Έτσι κάποια
στιγμή σε μια υπέρπυκνη περιοχή
δημιουργείται ένας πρωταστέρας
δηλαδή ένας νέος ήλιος.
Από το σημείο
αυτό και μετά αρχίζει μια αιώνια μάχη
ανάμεσα στη βαρύτητα που τείνει να
συνθλίψει το άστρο και στην πίεση
από το εσωτερικό του άστρου που τείνει
να το διαστείλει.
Ο πρωταστέρας
αποτελείται κυρίως από υδρογόνο και
ήλιο. Λόγω της βαρυτικής κατάρρευσης η
βαρυτική ενέργεια μετατρέπεται σε
θερμότητα και έτσι όταν η θερμοκρασία
του άστρου φτάσει το 1.000.000 C μπορεί να
ξεκινήσει η θερμοπυρηνική σύντηξη του
υδρογόνου σε ήλιο, αποδίδοντας τεράστια
ποσά ενέργειας.
Σε κάθε
δευτερόλεπτο παράγεται ενέργεια
ισοδύναμη με εκατοντάδες δις πυρηνικές
εκρήξεις. Αυτή η διαδικασία διαρκεί για
το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του άστρου
και λέμε στην αστροφυσική ότι το άστρο
βρίσκεται στην κύρια ακολουθία. Ο
Ήλιος μας βρίσκεται σε αυτή τη φάση της
ζωής του.
Η πίεση που
δημιουργείται από τις θερμοπυρηνικές
αντιδράσεις είναι ακριβώς όση χρειάζεται
για να αντισταθμίσει τη βαρύτητα που
έλκει όλα τα τμήματα του άστρου προς το
κέντρο του. Υπάρχει δηλαδή υδροστατική
ισορροπία.
☺☺

ΤΕΛΕΙΟ
ΑπάντησηΔιαγραφήΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕΕ;)
ΔιαγραφήΑυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
ΔιαγραφήΑυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
ΔιαγραφήΑυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
ΔιαγραφήΑυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
ΔιαγραφήOKEE BBY:)
ΔιαγραφήGOOD JOB BUT LITTLE SMALL!!
ΑπάντησηΔιαγραφή